gözgöz
-
değişmeyen tek şey bebişimdir.
Hasta olmak ve sürekli yüzükoyun yatmak gerçekten çok garip. (En büyük aktivitem mutfağa kadar yürüyüp yatağıma geri dönmek veyahut yüz yıkayıp diş fırçalamak falan) Öyle ki İsa’nın doğumu miladi takvim için ne ise, bu ameliyat da benim beynim için o demek oldu. Yapılanlar-yapılmayanlar, istenenler-istenmeyenler, sağ lob-sol lob falan yer değiştirdi, içerik değiştirdi hep. Mesela, A.Ö. (ameliyattan önce) evde oturmalara, yataklarda pineklemelere doyamazdım, sevdiceğim beni dışarı çıkarmaya çabaladıkça evde kalmak daha bir değerlenirdi. Kah parasızlığımızı bahane etmek, kah lezzetli yemeklerle kandırmak olsun tüm silahlarımı kuşanır bir akşamımı daha evde geçirirdim. Şimdi ev beni nasıl boğuyor anlatamam, günde kurduğum cümlelerin %40’ı “ah bi iyileşeyim evde oturursam basur olayım.Ah bi iyileşeyim şu sporu yapmazsam ağzım yamulsun..”ve türevleri.Sonra mesela saç baş makyaj durumları. İnsanın içinden gelecek kardeşim benim hamurumda yok. ay diplerim gelmiş ama neyse yarın boyarım, ay azcık kaşlarım çıkmış ama neyse öbür gün aldırırım, azcık makyaj mı yapsam ne zamandır dışarı çıkmamıştık ama amaan neyse sevgilim beni böyle de seviyor hem göz kalemi benim gözlerimi sulandırıyor derken derken, ben bi yerde ipin ucunu falan kaçırdım. öyle ki; 5 dakika daha uyurum diye neredeyse yüzümü yıkamıcam, bir de saçımı fönleyip yüzümü boyayıp mı gideceğim okula hahayt. bu sisteme pek alışmış, otobüste horlayarak taçlandırmış, gözlerimdeki çapakları “inecek var” tuşuna basmadan temizlemez olmuştum (pis abartırım). ta ki cerrahların efendisi kıçımın kabasını alana ve beni yatağa mahkum edip, banyoya hamama hasret bırakana kadar. Şimdi Allah’ını seven üzerime ruj, saç düzleştiricisi falan atsın istiyorum. Rüyalarımın %40’ı spa’larda, kuaförlerde, masaj salonlarında geçiyor.
Ve gerçekten beynimin kıvrımlarının kıpırdandığını hissettiren son olaylar. Alış-veriş, nam-ı diğer kılık kıyafet! Ezelden beridir üst baş kıç don alışverişleri beni gerer. o mağazaların giyinme kabinleri, gözüme Fransa meydanlarındaki giyotinler gibi görünür. mümkün olduğunca denemeye gerek duyulmayacak kıyafetler seçmem, etekti elbiseydi, onun pilisi bunun pensi uzak durmam, kışın kot pantolon, yazın da dizüstü şort’a sevgi beslemem bu yüzden.böyle böyle seneler geçer, akranlarım kombinlerden kombinlere koşarken ben olaylardan pek uzak kaldım. İşin boyutu erkek t-shirtüyle okula gitmeler, yatak pijamasıyla migrosta turlamalara kadar vardı ama şikayetçi değildim. Ta ki anesteziyi bünyeye alıp yataklara düşene, kocaman pansumanım yüzünden 42 beden eşortmanlara ve lanet olasıca terliklere mahkum olana kadar. Neredeyse 1 aydır sadece pijama giyebiliyorum hayatımdaki tek moda’sal etkinlik seçtiğim tişörtler (ki onların çoğunun da A.Ö’den kaldığını biliyoruz). Sonuç olarak kıyafet ve ayakkabı istiyor bünyem! Bunun olacağını söyleseler en değerli organım(popom)la gülerdim ama hayat.. Hayallerimin %40’ını AVMler, butikler hatta semt pazarlarının kılık kıyafet bölümleri süslüyor. Bi iyileşeyim tüm kıyafetlerimi bağışlayıp (aslında yakıcaktım ama kıyamadım) çılgın alışverişlere koşacağım. Ah topuklu ayakkabıyla koşmak biraz yoracak beni ama olsun..
